Varkenskunst in het atrium

6 januari t/m 19 februari 2012

Van 6 januari t/m 19 februari is er een expositie in het atrium te zien rond Varkenskunst.
In de tentoonstelling zijn litho’s te zien in zwart/wit van Theo Zwinderman naast kleurrijke schilderijen van Hendrik Elings.

Hendrik Elings
Elings maakt vooral vrolijke en kleurrijke schilderijen van varkens: een varken met gebakje, een springend varken, een varken tussen de olifanten. Het zijn werken met een glimlach. Elings begon zijn carrière met het schilderen van varkens en ook zijn eerste tentoonstelling, in theater Romein in Leeuwarden, had het varken als thema. Elings: ‘In die tijd waren er weinig varkensschilders.
Er werden wel veel koeien en geiten geschilderd en ik dacht: kom, ik ga het opnemen voor de varkens. Varkens hebben mooie ronde vormen, mooi om te schilderen. De dieren spreken me ontzettend aan. Ze hebben bepaalde menselijke trekjes. Die zware lijven en korte pootjes, ze zijn zo weerloos. De combinatie van het kwetsbare en het menselijke vind ik prachtig. Ze hebben een hoge aaibaarheidsfactor.
En vooral die oogjes, die doen me aan mensen denken, misschien wel aan mezelf. Het is één grote spiegel!’.

Theo Zwinderman
Zwinderman maakt litho’s van varkens in zwart/wit. Het bijzondere is dat hij de varkens portretteert als waren het mensen.
‘Een varken is een uniek dier, het is geen eenheidsworst. Wij maken er iets anoniems van zodat we het makkelijker op kunnen eten. Ieder varken heeft echter een eigen aanzien, karakter en eigenaardigheden.
Er zijn slimme varkens bij, domme, echte krengen, maar ook hele lieve die graag geknuffeld willen worden.’.
Zwinderman is van jongs af aan gefascineerd door varkens. Zijn eerste tekening van de kleuterschool, hij heeft hem nog steeds, is dan ook van een varken. Het was zijn droom om varkensboer te worden, maar hij werd (varkens)kunstenaar.
De liefde voor varkens bleef en hij maakte een boekje over een hangbuikzwijntje. De illustraties werden geëxposeerd in ’t Swieneparredies.
‘Ik heb daar mijn werk opgehangen en ben er niet meer weggegaan. Ik heb er een serie varkensportretten gemaakt, maar ook tekeningen van varkens in een idyllisch landschap, als het ware in een paradijs. Een varken ontwikkelt zijn karakter als het ouder wordt.
Varkens worden echter al geslacht als ze nog maar in hun pubertijd zijn, oude varkens zie je bijna nergens meer. Gelukkig nog wel in ’t Swieneparredies.
Vandaar het idee om ze te tekenen, ieder met zijn eigen karaktertrekken.’